Ruch cieczy wokół metalu może prowadzić do zjawiska kawitacji, czyli tworzenia się pęcherzyków pary/gazu w obszarach lokalnego spadku ciśnienia, a następnie ich gwałtownego zanikania. Gdy pęcherzyki zapadają się blisko ścianki elementu, powstają bardzo intensywne lokalne oddziaływania (mikrostrugi i mikrouderzenia), które mechanicznie uszkadzają warstwę wierzchnią metalu.
To uszkadzanie mechaniczne odsłania "świeży" materiał i ułatwia jego reakcję ze środowiskiem, dlatego mówi się o korozji kawitacyjnej (często opisywanej też jako erozja kawitacyjna lub erozyjno-korozyjne niszczenie). Typowymi miejscami występowania są wirniki pomp, okolice zaworów, przewężenia w przewodach, kolana rurociągów i elementy pracujące przy dużych prędkościach przepływu.
Odpowiedź "korozja atmosferyczna" jest nieadekwatna, ponieważ dotyczy oddziaływania atmosfery (wilgoci, tlenu i zanieczyszczeń) na metal, a nie przepływu cieczy w układzie. Odpowiedź "korozja elektrochemiczna" jest pojęciem bardzo szerokim i opisuje mechanizm zachodzący w obecności elektrolitu, ale w tym pytaniu kluczowym wyróżnikiem jest ruch cieczy i kawitacja, a nie sam fakt kontaktu z elektrolitem. Odpowiedź "korozja galwaniczna" wymaga istnienia pary różnych metali połączonych elektrycznie w elektrolicie; sama cyrkulacja cieczy wokół jednego metalu nie jest jej definicyjną przyczyną.
W praktyce serwisowej rozpoznanie korozji kawitacyjnej ułatwiają: charakterystyczne wżery, "gąbczasta" struktura ubytków, chropowatość oraz często towarzyszące hałas i drgania w pompach. Profilaktyka obejmuje m.in. właściwe warunki ssania, ograniczenie strat ciśnienia, dobór materiału/powłok i unikanie pracy poza zalecanym zakresem parametrów.
