W pytaniach szkolnych i egzaminacyjnych o "wzmacniacz operacyjny" bez dodatkowych doprecyzowań najczęściej chodzi o model idealny, używany do analizy układów wzmacniających napięcie (np. konfiguracja odwracająca i nieodwracająca).
W tym modelu przyjmuje się kluczowe założenia:
- rezystancja wejściowa jest nieskończona (prąd wejściowy ≈ 0),
- wzmocnienie napięciowe w otwartej pętli jest nieskończone,
- rezystancja wyjściowa jest równa 0 Ω.
Dlatego odpowiedź "Przyjmuje wartość zerową" jest poprawna: idealne wyjście WOP zachowuje się jak idealne źródło napięciowe, które utrzymuje swoje napięcie niezależnie od podłączonego obciążenia (oczywiście w granicach założeń modelu).
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "Zależy od wartości napięcia wejściowego" – myli parametr elementu z chwilowymi wartościami sygnałów. Rezystancja wyjściowa jest cechą modelu/układu, a nie funkcją aktualnego napięcia wejściowego.
- "Przyjmuje wartość nieskończoności" – to częsty błąd wynikający z przeniesienia własności wejścia (Rwe → ∞) na wyjście. Nieskończona rezystancja na wyjściu oznaczałaby brak możliwości obciążania (zachowanie jak idealne źródło prądowe), co nie pasuje do modelu idealnego WOP jako źródła napięciowego.
- "Zależy od wartości napięcia wyjściowego" – również sugeruje, że Rwy zmienia się wraz z sygnałem. W podstawowej teorii przyjmuje się Rwy = 0 Ω, a w modelu rzeczywistym Rwy jest mała, ale nadal traktowana jako parametr (w przybliżeniu stały w danym zakresie pracy).
W praktyce rzeczywiste wzmacniacze operacyjne mają niezerową, niewielką rezystancję wyjściową, co może powodować spadek napięcia pod obciążeniem. Jednak w zadaniach o podstawowych parametrach, jeśli nie ma mowy o "rzeczywistym" układzie ani o danych z noty katalogowej, obowiązuje model idealny.
