Metoda Bradforda to jedna z najczęściej stosowanych metod ilościowego oznaczania białka w laboratoriach analitycznych. Jej istotą jest reakcja barwnika z białkiem, która powoduje zmianę widma absorpcji i intensywności zabarwienia roztworu. W praktyce mierzy się absorbancję (najczęściej w zakresie odpowiadającym maksimum dla formy barwnej powstającej po związaniu z białkiem), a wynik przelicza na stężenie na podstawie krzywej wzorcowej.
Kluczowym odczynnikiem jest niebieski Coomassie (barwnik stosowany w odczynniku Bradforda), ponieważ to właśnie on odpowiada za sygnał analityczny: po kontakcie z białkiem zachodzi charakterystyczna zmiana zabarwienia, którą można ilościowo odczytać spektrofotometrycznie. Bez tego barwnika metoda Bradforda nie działa w swojej klasycznej postaci.
Pozostałe propozycje to barwniki znane z innych zastosowań laboratoryjnych, ale nie są one standardowym "reagentem Bradforda":
- Czerwień Kongo – kojarzona m.in. z innymi zastosowaniami barwnikowymi; nie jest typowym odczynnikiem do oznaczania białka w metodzie Bradforda.
- Zielony bromokrezol – jest barwnikiem wskaźnikowym (związanym z zastosowaniami zależnymi od pH), a nie podstawowym składnikiem odczynnika Bradforda.
- Fiolet krystaliczny – barwnik wykorzystywany w innych technikach barwienia/identyfikacji, ale nie stanowi właściwego reagenta w tej metodzie oznaczeń białkowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "metoda Bradforda", skojarz ją z hasłami Coomassie oraz kolorymetria/spektrofotometria. To zwykle pozwala szybko odróżnić właściwy odczynnik od barwników "z innych procedur".
