W chromatografii gazowej (GC) pik chromatograficzny jest zapisem sygnału detektora w funkcji czasu i zwykle odpowiada składnikowi (komponentowi), który opuścił kolumnę w danym czasie retencji. Jeśli na chromatogramie widoczny jest jeden pik (np. przy 5 minutach), minimalnie można wnioskować, że próbka zawiera co najmniej jeden związek, który jest lotny w warunkach analizy i został wykryty.
Stwierdzenie, że próbka zawiera jeden związek chemiczny, jest zbyt kategoryczne. W praktyce:
- współelucja może spowodować, że dwa (lub więcej) składniki dadzą jeden nierozdzielony pik;
- część składników może być poniżej progu detekcji albo dawać bardzo mały sygnał;
- niektóre substancje mogą w ogóle nie pojawić się w GC (np. są zbyt nielotne, ulegają rozkładowi w dozowniku/kolumnie).
Odpowiedź "Roztwór jest czysty" jest więc nieuprawniona: brak dodatkowych pików nie dowodzi czystości, a jedynie brak wykrytych rozdzielonych składników w zastosowanych warunkach. Także stwierdzenie "Roztwór jest zanieczyszczony" nie wynika z samego faktu istnienia jednego piku, bo pojedynczy pik może pochodzić od badanego analitu (próbka może być jednoskładnikowa lub wyglądać na jednoskładnikową w danych warunkach).
W analizie jakościowej, aby przejść od "pik" do "jaki to związek" i "czy to jedyny związek", zwykle stosuje się: porównanie czasów retencji ze wzorcami, zmianę warunków rozdziału (kolumna, program temperatury), ocenę kształtu piku oraz metody potwierdzające (np. sprzężenie z detektorem mas).
