Audiometria mowy (logoaudiometria) to badanie, w którym pacjent słucha materiału mownego (np. sylab, słów lub zdań) i ma go powtórzyć. Kluczowe jest to, że bodziec jest podawany drogą słuchową, a odpowiedź pacjenta pozwala ocenić, czy informacja mowna została prawidłowo odebrana i zrozumiana. Dlatego głównym celem jest ocena rozumienia mowy, czyli funkcjonalnego słyszenia w sytuacjach komunikacyjnych.
Odpowiedź "Ocena zdolności pacjenta do rozumienia mowy" jest poprawna, ponieważ badanie mierzy skuteczność percepcji mowy: pacjent rozpoznaje usłyszane elementy i potwierdza to ich powtórzeniem. Taki wynik jest praktycznie użyteczny m.in. przy ocenie ograniczeń komunikacyjnych oraz przy doborze i ocenie działania protez słuchu.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują celu audiometrii mowy:
- "Ocena zdolności pacjenta do mówienia" dotyczy produkcji mowy (artykulacji, płynności, kompetencji językowej), a nie odbioru bodźca słuchowego. W audiometrii mowy powtarzanie jest narzędziem raportowania tego, co pacjent usłyszał, a nie testem sprawności mówienia.
- "Ocena zdolności pacjenta do czytania z ust" odnosi się do percepcji wzrokowej (odczytywanie ruchów warg) i może kompensować niedosłuch, ale nie jest to test audiometryczny oparty na bodźcu słuchowym.
- "Ocena zdolności pacjenta do pisania" nie ma związku z oceną słuchu i rozumienia mowy w formie audiometrii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się scenariusz "pacjent słucha i powtarza", zwykle sprawdzany jest odbiór/rozumienie sygnału mowy, a nie umiejętności ekspresyjne (mówienie, pisanie) czy kompensacja wzrokowa (czytanie z ust).
