Audiometria tonalna jest standardowym badaniem słuchu u osób dorosłych, ponieważ pozwala w sposób uporządkowany wyznaczyć progi słyszenia dla przewodnictwa powietrznego (i często także kostnego) w zakresie kilku częstotliwości. Wyniki prezentuje się w postaci audiogramu, który stanowi podstawę do oceny stopnia i typu niedosłuchu oraz do dalszych decyzji klinicznych, w tym doboru i ustawień aparatu słuchowego.
Odpowiedź "Audiometria tonalna" jest właściwa, bo w praktyce diagnostycznej dorosłych to właśnie to badanie jest wykonywane rutynowo jako pierwszy wybór, gdy pacjent potrafi współpracować i sygnalizować, kiedy słyszy dźwięk.
- "Testy otoemisyjne" (otoemisje akustyczne) są badaniem obiektywnym, oceniającym funkcję ślimaka (komórek słuchowych zewnętrznych). Często wykorzystuje się je w przesiewach (np. u noworodków) lub jako uzupełnienie diagnostyki, ale nie zastępują typowej oceny progów słyszenia u współpracującego dorosłego.
- "Audiometria grajowa" to metoda oparta na elementach zabawy i nagradzania reakcji, zaprojektowana głównie dla dzieci, aby utrzymać uwagę i uzyskać wiarygodne odpowiedzi mimo krótszej koncentracji.
- "Audiometria warunkowana" (warunkowanie reakcji na bodziec dźwiękowy) również jest charakterystyczna dla populacji pediatrycznej lub osób, u których trzeba wypracować schemat reakcji; u typowego dorosłego nie jest to metoda najczęstsza.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "dorosły" i "najczęściej stosowana metoda badania słuchu", najpierw rozważ badania progowe oparte o współpracę pacjenta (audiometria tonalna). Metody warunkowane i "grajowe" kojarz przede wszystkim z dziećmi, a otoemisje z badaniem obiektywnym i przesiewowym lub uzupełniającym.
