Badanie konsystencji metodą opadu stożka polega na uformowaniu próbki w metalowym stożku, a następnie na pomiarze, o ile próbka "osiądzie" po zdjęciu formy. Im większy opad, tym mieszanka jest bardziej urabialna (łatwiej się rozpływa i układa).
Dla wyniku 20 cm (czyli 200 mm) mamy do czynienia z mieszanką o wysokiej ciekłości. W klasyfikacji opisowej, stosowanej w wielu materiałach szkoleniowych, taki wynik przyporządkowuje się do konsystencji "półciekłej" – jest ona wyraźnie bardziej urabialna niż "plastyczna", ale jeszcze nie traktuje się jej jako skrajnie "ciekłej" w tym nazewnictwie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Wilgotna." Taka konsystencja odpowiada bardzo małym opadom (mieszanka jest sztywna i słabo się rozpływa), więc nie pasuje do wyniku 20 cm.
- "Plastyczna." Plastyczna oznacza średnią urabialność, a opad 20 cm jest już wysoki i typowo kwalifikowany wyżej niż plastyczny.
- "Ciekła." W klasyfikacji opisowej "ciekła" bywa zarezerwowana dla jeszcze większej rozpływności; przy 20 cm właściwsze jest określenie "półciekła".
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zasadę kierunkową: mały opad → mieszanka sztywna, duży opad → mieszanka bardziej płynna. Następnie dopasuj konkretną nazwę konsystencji zgodnie z tabelą/klasyfikacją przyjętą w materiałach do danego egzaminu.