Gęstość jest wielkością fizyczną określającą stosunek masy do objętości. W praktyce laboratoryjnej przemysłu chemicznego mierzy się ją różnymi metodami, dobierając technikę do rodzaju próbki, wymaganej dokładności i dostępnej aparatury.
Metoda piknometryczna wykorzystuje piknometr, czyli naczynie o ściśle określonej objętości. W skrócie: waży się pusty piknometr, następnie piknometr napełniony badaną substancją (zwykle cieczą), a z różnicy mas oraz znanej objętości wyznacza się gęstość. To podejście jest klasyczne, dokładne i bardzo typowe w analizie laboratoryjnej, dlatego jest najbardziej naturalnym skojarzeniem z wynikiem gęstości podanym w jednostce g/cm3.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Metoda hydrostatyczna (w tym warianty oparte o prawo Archimedesa) polega na wyznaczaniu gęstości na podstawie siły wyporu lub różnicy wskazań masy w powietrzu i w cieczy. Jest częsta np. dla ciał stałych lub w określonych układach pomiarowych, ale sama forma podania wyniku nie przesądza, że właśnie ona została użyta.
- Metoda areometryczna wykorzystuje areometr (pływak) i daje szybki odczyt gęstości lub gęstości względnej w cieczach. Jest praktyczna w kontroli procesowej, ale z punktu widzenia klasycznych metod laboratoryjnych nie jest tak jednoznacznie kojarzona z ważeniem i wyznaczaniem gęstości z masy znanej objętości jak piknometr.
- Metoda rezonansu akustycznego może występować w specjalistycznych przyrządach do oceny właściwości cieczy, jednak nie jest standardową, podstawową metodą nauczaną i stosowaną jako typowa procedura "pomiaru gęstości próbki" w podstawowym ujęciu laboratoryjnym dla tej kwalifikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniach pojawia się rozpoznanie metody pomiaru gęstości, a wśród odpowiedzi jest piknometria, często chodzi o metodę opartą na znanej objętości naczynia i ważeniu próbki. Areometria to zwykle "odczyt z pływaka", a hydrostatyka – "z wyporu".
