W przypadku części używanych podstawowym kryterium doboru jest ich stan techniczny, a najprostszym i pierwszym etapem oceny jest oględziny. Dlatego poprawne jest kryterium: "Czy część ma jakiekolwiek widoczne uszkodzenia". Widoczne wady (np. pęknięcia obudowy, wgniecenia, odkształcenia, urwane zaczepy, ślady uderzeń, przegrzania czy korozji w strefach krytycznych) mogą oznaczać obniżoną wytrzymałość, nieszczelność, błędną pracę elementu albo szybkie ponowne uszkodzenie po montażu.
Odpowiedź "Czy część jest czysta" jest myląca, bo czystość to cecha kosmetyczna: element może wyglądać na zadbany, a jednocześnie mieć zużyte powierzchnie współpracy, mikropęknięcia lub uszkodzenia niewidoczne bez dokładniejszej kontroli. Podobnie "Czy część jest dobrze zapakowana" dotyczy logistyki i ochrony w transporcie, ale nie gwarantuje, że część jest sprawna ani że nie była wcześniej uszkodzona. "Czy część ma atrakcyjny wygląd" dodatkowo wzmacnia błąd oceniania jakości po estetyce.
W praktyce warsztatowej oględziny to dopiero początek: przy elementach mechatronicznych warto też brać pod uwagę zgodność numerów/wersji, ślady ingerencji, stan złączy i wiązek oraz wyniki testów diagnostycznych. Jednak na poziomie tego pytania egzaminacyjnego rozstrzygające jest odróżnienie kryterium bezpieczeństwa i sprawności (uszkodzenia) od kryteriów pobocznych (czystość, opakowanie, wygląd).
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy mowa o części używanej, szukaj odpowiedzi odnoszącej się do ryzyka awarii i bezpieczeństwa, a nie do wrażeń wizualnych niezwiązanych z usterką.
