Prawidłowe rozmieszczenie elektrod AED ma zapewnić, aby energia defibrylacji przepłynęła przez mięsień sercowy możliwie najskuteczniej. W typowej sytuacji u osoby dorosłej stosuje się układ przednio-boczny (ukośny):
- jedna elektroda w górnej prawej części klatki piersiowej – zwykle poniżej prawego obojczyka, obok mostka,
- druga elektroda w dolnej lewej części klatki piersiowej – niżej i bardziej bocznie, często w okolicy linii pachowej przedniej/środkowej, pod lewą pachą.
To odpowiada opisowi: "na górnej prawej i dolnej lewej części klatki piersiowej". W praktyce należy kierować się także piktogramem na elektrodach oraz poleceniami głosowymi AED.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Po obu stronach serca." – to zbyt ogólne. Bez wskazania wysokości i konkretnego miejsca (podobojczykowo vs bocznie) może prowadzić do błędnego przyklejenia (np. za blisko siebie), co obniża skuteczność defibrylacji.
- "Na górnej i dolnej części klatki piersiowej." – również nieprecyzyjne, bo pomija kluczową informację o stronach (prawa/lewa). Ułożenie "góra–dół" w osi środkowej nie jest standardowym rozmieszczeniem dla AED u dorosłych.
- "Na środku klatki piersiowej." – błędne, ponieważ elektrody nie powinny być umieszczone centralnie jedna przy drugiej na mostku; zmniejsza to obszar przepływu prądu przez serce i może być nieskuteczne.
Wskazówki praktyczne dla opiekuna medycznego: odsłoń klatkę piersiową, osusz skórę, usuń nadmiar owłosienia, unikaj przyklejenia bezpośrednio na wyraźnym implancie podskórnym i dopilnuj, by nikt nie dotykał pacjenta w trakcie analizy rytmu i wyładowania.
