W likwidacji wyrobisk górniczych pojęcie zawału całkowitego odnosi się do takiego sposobu zakończenia istnienia wyrobiska, w którym pustka wyrobiska przestaje istnieć, ponieważ zostaje wypełniona materiałem skalnym powstałym w wyniku kontrolowanego (lub dopuszczonego) zawału górotworu. Stanem końcowym jest zatem fizyczne wypełnienie przestrzeni po wyrobisku rumoszem, co ogranicza istnienie wolnej przestrzeni i związane z nią zagrożenia.
Odpowiedź "Wypełnieniu wyrobiska materiałem skalnym." jest poprawna, bo oddaje istotę zawału: skały stropowe i ociosowe po utracie podparcia przemieszczają się i tworzą zawał, który wypełnia wyrobisko. W praktyce taki sposób likwidacji wiąże się z oceną warunków geologiczno-górniczych, zachowania obudowy, a także z zapewnieniem bezpieczeństwa ludzi i urządzeń w sąsiednich rejonach.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ opisują zjawiska, które nie stanowią definicji zawału całkowitego:
- "Wypełnieniu wyrobiska powietrzem." – wyrobisko w normalnych warunkach i tak zawiera powietrze (lub mieszaninę gazów) w wolnej przestrzeni; nie opisuje to procesu likwidacji ani efektu wypełnienia rumoszem.
- "Wypełnieniu wyrobiska wodą." – zalanie może wystąpić w niektórych działaniach ochronnych lub awaryjnych, ale nie jest to tożsame z zawałem. Woda nie zastępuje mechanicznego wypełnienia pustki materiałem skalnym.
- "Pozostawieniu wyrobiska pustym." – to przeciwieństwo efektu zawału całkowitego. Pozostawienie pustki może prowadzić do niekontrolowanych deformacji, koncentracji naprężeń i innych zagrożeń; zawał całkowity ma na celu eliminację pustej przestrzeni.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo "zawał", koncentruj się na tym, co dzieje się z górotworem i jaka jest postać końcowa przestrzeni po wyrobisku. Jeżeli końcem jest rumosz skalny wypełniający pustkę, to odpowiada to idei zawału całkowitego.
