W obróbce skrawaniem stali nierdzewnej kluczowe jest dobranie materiału ostrza tak, aby wytrzymał wysoką temperaturę, tarcie oraz specyficzne zjawiska typowe dla nierdzewki (m.in. skłonność do tworzenia narostu i umacniania zgniotowego w strefie skrawania).
Narzędzie z diamentu polikrystalicznego (PCD) jest na ogół najmniej odpowiednie do typowych stali (materiały żelazne). Mimo bardzo dużej twardości, diament w warunkach podwyższonej temperatury i kontaktu z żelazem może ulegać niekorzystnym oddziaływaniom chemicznym/dyfuzyjnym, co powoduje szybkie zużycie krawędzi. W praktyce PCD kojarzy się przede wszystkim z obróbką materiałów nieżelaznych (np. aluminium i jego stopy), kompozytów oraz tworzyw.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są lepsze?
- Węglik spiekany (często w postaci płytek) jest standardowym wyborem do obróbki stali nierdzewnych: daje dobrą odporność na zużycie i pozwala na wysokie parametry skrawania. Dobór konkretnego gatunku i geometrii zależy od odmiany nierdzewki i operacji.
- Ceramika narzędziowa może być stosowana do stali, zwłaszcza tam, gdzie liczy się odporność na wysoką temperaturę i praca na sucho; bywa jednak bardziej krucha, więc nie zawsze będzie "najlepsza", ale nadal nie jest z definicji "najmniej odpowiednia" dla stali.
- HSS (stal szybkotnąca) jest mniej odporna na wysokie temperatury niż węgliki i ceramika, ale może być użyteczna przy mniejszych prędkościach, w narzędziach monolitycznych (np. wiertła, gwintowniki) i w warunkach, gdzie wymagana jest większa udarność.
Wniosek egzaminacyjny: sama twardość nie wystarcza. Trzeba uwzględnić zgodność materiału ostrza z materiałem obrabianym i mechanizmy zużycia w danej temperaturze. Dlatego w zestawie odpowiedzi to PCD będzie zwykle najmniej właściwym wyborem do stali nierdzewnej.
