Indywidualny plan wsparcia powinien wynikać z oceny potrzeb i funkcjonowania osoby, a nie z ogólnych danych opisowych. Dlatego kluczowe są informacje o stanie fizycznym (np. sprawność, ograniczenia w poruszaniu się i samoobsłudze), stanie psychicznym (np. nastrój, poziom lęku, możliwości poznawcze, komunikacja) oraz o sytuacji społecznej (np. sieć wsparcia, relacje, warunki mieszkaniowe, dostępność pomocy w środowisku).
Odpowiedź "Stan fizyczny, psychiczny i sytuacja społeczna osoby." jest właściwa, bo te obszary bezpośrednio determinują:
- jakie czynności wymagają asysty i jak często,
- jak planować bezpieczeństwo i profilaktykę (np. ryzyko upadków, przeciążenia),
- jak dostosować komunikację i motywowanie,
- jakie zasoby środowiskowe można uruchomić (rodzina, usługi, instytucje).
Odpowiedź "Wiek, płeć i narodowość osoby." jest zwykle niewystarczająca: mogą mieć znaczenie kontekstowe, ale nie opisują realnych barier i potrzeb w codziennym funkcjonowaniu. "Zainteresowania, hobby i ulubione jedzenie osoby." wspiera budowanie relacji i aktywizację, jednak w planie wsparcia ma charakter wtórny wobec bezpieczeństwa, zdrowia i podstawowych potrzeb. "Wykształcenie, doświadczenie zawodowe i status finansowy osoby." może wpływać na cele aktywizacyjne, ale samo w sobie nie zastępuje oceny stanu zdrowia i sytuacji społecznej, które warunkują możliwość realizacji działań.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać: plan wsparcia = potrzeby + możliwości + środowisko. Jeśli odpowiedź obejmuje te trzy perspektywy, zwykle jest najbardziej trafna.
