Stężenie masowe wyrażone w g/L mówi wprost, jaka masa substancji rozpuszczonej przypada na 1 litr roztworu. Z definicji: jeśli roztwór ma stężenie 1 g/L, to w każdym 1 L tego roztworu znajduje się 1 g cukru.
Do obliczeń używa się prostej zależności:
m = c × V
- m – masa substancji,
- c – stężenie masowe (g/L),
- V – objętość roztworu (L).
Podstawienie danych: c = 1 g/L oraz V = 1 L:
m = 1 g/L × 1 L = 1 g
Dlatego poprawna jest odpowiedź "1 g".
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "0,7 g" wynika z mechanicznego użycia liczby 0,7 z treści. Sama absorbancja nie pozwala policzyć masy bez dodatkowych danych (np. krzywej kalibracyjnej lub współczynnika ekstynkcji).
- "1,4 g" sugeruje mnożenie przez 1,4 lub inne przypadkowe przekształcenia; również nie ma tu podstaw, bo objętość wynosi 1 L, a stężenie jest już podane w g/L.
- "0,5 g" może wynikać z błędnego "uśredniania" lub założenia, że skoro 0,7 jest mniejsze od 1, to masa też musi być mniejsza od 1 g. To błąd: masa wynika bezpośrednio z c i V.
Warto też pamiętać o aspekcie metodycznym: klasyczna metoda Fehlinga jest metodą miareczkową (redukcja jonów Cu2+), a nie metodą opartą o bezpośredni pomiar absorbancji. W tym zadaniu absorbancja pełni rolę informacji dodatkowej i nie wpływa na wynik obliczenia.
