Pomiar rezystancji uzwojenia (cewki) jest jedną z podstawowych metod oceny stanu elektrycznego silnika. Rezystancja nominalna wynika z budowy uzwojenia: materiału przewodu (np. miedź/aluminium), jego długości, przekroju oraz liczby zwojów. Jeżeli zmierzona rezystancja jest znacznie niższa niż oczekiwana, oznacza to, że w obwodzie pojawiła się nieprawidłowa droga przepływu prądu o małej rezystancji.
Najczęstszym wyjaśnieniem jest uszkodzenie uzwojenia, np. zwarcie międzyzwojowe: uszkodzona izolacja powoduje, że część zwojów zostaje "ominięta", a efektywna długość przewodu w obwodzie maleje. Skutkiem jest spadek całkowitej rezystancji. Podobny efekt mogą dać inne uszkodzenia, takie jak zwarcie międzyfazowe czy przebicie izolacji do korpusu. W każdym z tych przypadków mamy do czynienia z wadą cewki/uzwojenia wymagającą naprawy lub wymiany.
Odpowiedź "Silnik jest przeciążony" nie jest właściwą interpretacją wyniku pomiaru rezystancji. Przeciążenie opisuje warunki pracy (zbyt duże obciążenie mechaniczne, zły dobór napędu), a nie zmianę stałej cechy uzwojenia mierzonej omomierzem przy odłączonym zasilaniu. Przeciążenie może być skutkiem uszkodzenia uzwojenia (np. większy pobór prądu i grzanie), ale samo w sobie nie wyjaśnia "dlaczego rezystancja spadła".
Odpowiedzi o "wyższej" lub "niższej" efektywności (sprawności) również nie są właściwe: sprawność jest parametrem eksploatacyjnym zależnym od strat i warunków pracy, a nie bezpośrednim wnioskiem z pojedynczego pomiaru rezystancji cewki. Co więcej, uszkodzenia powodujące spadek rezystancji zwykle prowadzą do nadmiernego prądu, przegrzewania oraz spadku sprawności i momentu, ale to są konsekwencje, a nie pierwotna interpretacja wyniku.
W praktyce diagnostycznej porównuje się też rezystancje poszczególnych faz: powinny być zbliżone. Duże odchyłki lub wyraźnie zaniżona wartość są sygnałem do dalszych badań i zwykle do wycofania silnika z pracy, aby nie doprowadzić do całkowitego spalenia uzwojenia.
