Ondulacja wodna jest formą stylizacji nietrwałej. Jej efekt (skręt lub fala) powstaje głównie dzięki temu, że po zwilżeniu włosa można go nadać nowy kształt na wałkach, a następnie utrwalić przez wysuszenie.
Za taką czasową zmianę odpowiadają przede wszystkim mostki wodorowe w strukturze keratyny. Są to wiązania słabe i łatwo odwracalne: woda oraz podwyższona wilgotność powietrza osłabiają je i mogą je przerywać, a po wysuszeniu tworzą się ponownie. Dlatego fryzura wykonana metodą wodną może szybciej "siąść" w deszczu, mgle lub przy dużej wilgotności.
Odpowiedź "siarkowe" nie pasuje do ondulacji wodnej, ponieważ mostki siarkowe są wiązaniami znacznie trwalszymi i ich naruszenie wiąże się z procesami chemicznymi (np. trwała ondulacja lub zabiegi silnie zmieniające strukturę włosa). Sama woda i suszenie nie powodują typowego rozerwania tych mostków.
Odpowiedź "solne" (jonowe) opisuje wiązania wrażliwe m.in. na zmiany pH, jednak w kontekście klasycznej ondulacji wodnej nie jest to kluczowy mechanizm uzyskania skrętu. W stylizacji na mokro decydują przede wszystkim wiązania wodorowe, które reagują na wilgoć najszybciej i najłatwiej.
Odpowiedź "niejonowe" jest problematyczna terminologicznie: w opisie mostków we włosie standardowo rozróżnia się m.in. wodorowe, solne (jonowe) i siarkowe. "Niejonowe" nie jest typową nazwą mostków, które omawia się przy mechanice ondulacji wodnej, więc nie stanowi trafnej odpowiedzi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się stylizacja "wodna", "na mokro" lub "nietrwała", zwykle chodzi o wiążania wodorowe. Jeśli mowa o długotrwałej zmianie skrętu z użyciem preparatów chemicznych, wtedy rozważa się wpływ na trwalsze elementy struktury włosa.
