W opiece nad osobą chorą i niesamodzielną ćwiczenia oraz aktywizacja mają poprawiać funkcjonowanie pacjenta, ale muszą być prowadzone bezpiecznie i z uwzględnieniem bieżącej tolerancji wysiłku. Zauważone zmęczenie jest ważnym sygnałem, że organizm może wymagać przerwy na regenerację.
Odpowiedź "Przerwać ćwiczenia i dać pacjentowi czas na odpoczynek." jest właściwa, ponieważ:
- zmniejsza ryzyko powikłań wysiłkowych (nagłe osłabienie, zawroty głowy, duszność, ból, pogorszenie samopoczucia),
- pozwala ocenić, czy zmęczenie jest "typowe" dla danego etapu ćwiczeń, czy może wskazuje na przeciążenie lub pogorszenie stanu,
- wspiera współpracę z pacjentem: przerwa jest elementem prawidłowego dawkowania wysiłku, a nie "karą" lub porażką.
Odpowiedzi typu "Zmusić pacjenta do kontynuowania ćwiczeń." oraz "Zignorować zmęczenie pacjenta i kontynuować ćwiczenia." są nieprawidłowe, bo opierają się na przymusie lub lekceważeniu objawów. To zwiększa ryzyko urazu, omdlenia, upadku i zniechęcenia pacjenta do dalszej aktywizacji. W praktyce opiekun powinien raczej zapytać o samopoczucie, ocenić objawy i zapewnić przerwę.
Nieprawidłowa jest także propozycja "Zwiększyć intensywność ćwiczeń, aby pacjent mógł się szybciej zmęczyć.". Zwiększanie obciążenia mimo zmęczenia jest sprzeczne z zasadą stopniowania wysiłku i może doprowadzić do szybkiego przeciążenia. Intensywność dobiera się do możliwości pacjenta, a nie do celu "szybszego zmęczenia".
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się informacja o zmęczeniu, bólu, duszności, zawrotach głowy lub osłabieniu, najczęściej właściwą reakcją jest przerwa, asekuracja i ocena stanu, a w razie potrzeby zgłoszenie objawów personelowi medycznemu.
