W działalności informacyjno-bibliograficznej kluczowe jest rozróżnienie między informacją pierwotną (pochodzącą bezpośrednio od wytwórcy/źródła informacji) a informacją wtórną (opracowaną, przetworzoną lub skompilowaną na podstawie innych materiałów). W praktyce księgarskiej "metoda prymarna" bywa rozumiana jako sięganie najpierw do źródeł bezpośrednich, aby uzyskać najbardziej aktualne i formalnie obowiązujące dane o publikacji.
"Katalogi wydawnictw i strony internetowe wydawnictw" są przykładem podejścia pierwotnego, ponieważ zawierają informacje przekazywane przez wydawcę: zapowiedzi, wznowienia, dane handlowe (np. cena), terminy premier czy dostępność. To dane "od pierwszego nadawcy" w łańcuchu dystrybucji.
Pozostałe zestawienia nie spełniają warunku pierwotności:
- Bazy danych bibliograficznych mają charakter wtórny, bo indeksują i kompilują opisy z wielu źródeł (to narzędzie opracowania/porządkowania informacji).
- Recenzje książek są opracowaniem krytycznym: interpretują i oceniają treść, a więc stanowią informację przetworzoną, nie zaś bezpośredni komunikat wydawcy o ofercie.
Typowy poprawny schemat pracy w księgarni wygląda tak: najpierw sprawdzenie danych w źródłach wydawniczych (katalog/strona WWW), aby mieć pewne i aktualne informacje o tytule, a dopiero potem korzystanie z baz bibliograficznych (poszerzenie wyszukiwania) oraz recenzji (pomoc w rekomendacji klientowi). Dzięki temu minimalizuje się ryzyko błędów w danych ofertowych.
