Opis wskazuje na grunt niespoisty, czyli taki, którego ziarna nie są "sklejone" siłami spójności na tyle, by grunt zachowywał się plastycznie. Dla gruntów niespoistych typowe są:
- niska spójność (po rozluźnieniu łatwo się osypują),
- brak lub bardzo mała plastyczność (nie dają się formować w wałeczki jak grunty spoiste),
- duża przepuszczalność (woda łatwo przepływa przez przestrzenie między ziarnami).
Taką charakterystykę spełnia "Piasek", który jest gruntem sypkim, najczęściej dobrze przepuszczalnym i nieplastycznym. W praktyce na budowie oznacza to m.in. ryzyko osypywania się ścian wykopu oraz możliwość szybkiego napływu wody, jeśli zwierciadło wody gruntowej jest wysoko.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepasujące do opisu?
- "Glina" jest gruntem spoistym: zwykle wykazuje plastyczność i mniejszą przepuszczalność, bo drobne frakcje ograniczają przepływ wody.
- "Ił" to grunt bardzo drobnoziarnisty i spoisty; zazwyczaj jest wyraźnie plastyczny (w stanie wilgotnym) i ma niską przepuszczalność, więc stoi w sprzeczności z cechą "dużej przepuszczalności".
- "Żwir" jest również gruntem niespoistym i bardzo przepuszczalnym, ale w typowych ujęciach egzaminacyjnych, gdy mowa o niskiej spójności i plastyczności bez doprecyzowania uziarnienia, najczęściej oczekuje się odpowiedzi "piasek" jako podstawowego przykładu gruntu niespoistego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się plastyczność, myśl o rozróżnieniu gruntów spoistych (gliny, iły) od niespoistych (piaski, żwiry) i powiąż to z przepuszczalnością.
