W resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) u osoby dorosłej, w typowym algorytmie podstawowych zabiegów resuscytacyjnych (BLS), stosuje się schemat 30 uciśnięć klatki piersiowej na 2 oddechy ratownicze (30:2). Taki układ ma na celu utrzymanie możliwie ciągłych i skutecznych uciśnięć (podtrzymujących krążenie) przy jednoczesnym wykonywaniu okresowych oddechów, jeśli ratownik potrafi i może je bezpiecznie wykonać.
Dlaczego poprawne jest "30:2"?
To proporcja nauczana na kursach pierwszej pomocy i BLS dla dorosłych jako standard w sytuacji, gdy ratownik wykonuje zarówno uciśnięcia, jak i oddechy. Zapamiętanie tej wartości jest kluczowe, bo w stresie łatwo pomylić schematy dla różnych grup wiekowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "5:1" – zbyt mało uciśnięć w cyklu i nietypowa proporcja; może wynikać z mylenia z innymi, historycznymi lub specjalistycznymi schematami, ale nie jest standardem BLS dla dorosłych.
- "10:2" – zaniża liczbę uciśnięć i zaburza rytm działań; nie jest przyjętym algorytmem RKO u dorosłych.
- "15:2" – bywa kojarzone z innymi wariantami postępowania (np. różne grupy wiekowe lub praca w zespole), dlatego często stanowi "pułapkę" pamięciową. Dla dorosłego w BLS standardem pozostaje 30:2.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada "dorosły" i mowa o klasycznej RKO z oddechami, najczęściej chodzi o 30:2. Jeśli oddechy są niemożliwe lub niechciane, w praktyce spotyka się RKO z samymi uciśnięciami, ale wtedy pytanie zwykle jest sformułowane inaczej.