Jeśli podopieczny ma trudności z wyrażaniem potrzeb i granic, najbardziej adekwatne są techniki asertywności. Asertywność oznacza umiejętność komunikowania tego, co dla mnie ważne (np. prośby, odmowy, oczekiwania), w sposób jasny i szanujący prawa obu stron. W praktyce terapii zajęciowej może to obejmować ćwiczenie komunikatów "ja" (np. "Nie czuję się komfortowo, kiedy…", "Potrzebuję przerwy"), odgrywanie ról w scenkach społecznych oraz trening odmawiania.
Odpowiedź "Techniki relaksacyjne" jest nietrafna, bo relaksacja wspiera regulację napięcia i stresu, ale nie jest bezpośrednim treningiem stawiania granic. Może być elementem wspierającym (gdy lęk blokuje wypowiedź), jednak nie rozwiązuje kluczowego deficytu umiejętności.
Odpowiedź "Techniki komunikacji werbalnej" jest zbyt szeroka: komunikacja werbalna obejmuje wiele kompetencji (np. artykulację, dobór słów, strukturę wypowiedzi). Podopieczny może mówić poprawnie, a mimo to nie umieć formułować odmowy czy prośby w sposób stanowczy. Właśnie to adresuje asertywność.
Odpowiedź "Techniki ekspresji emocjonalnej" także nie jest pierwszym wyborem. Ekspresja emocji pomaga rozpoznawać i nazywać uczucia, ale granice i potrzeby wymagają dodatkowo umiejętności przekładania emocji na konkretne komunikaty i zachowania w relacji. Najlepszym ukierunkowaniem na cel pytania jest trening asertywności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "granice", "odmawianie", "proszenie", "poczucie sprawczości" – najczęściej chodzi o asertywność lub trening umiejętności społecznych.
