Rzut poziomy kondygnacji powstaje przez "przecięcie" budynku umowną płaszczyzną cięcia (w nauczaniu najczęściej na wysokości ok. 1,0–1,2 m nad podłogą) i spojrzenie z góry. Dlatego na jednym rysunku występują elementy:
- przecięte przez płaszczyznę cięcia (np. ściany) – aby podkreślić, że są cięte, rysuje się je zwykle linią ciągłą grubą,
- widoczne, ale nieprzecięte, bo znajdują się powyżej płaszczyzny cięcia (np. okna, niektóre belki stropowe) – w konwencji dydaktycznej oznacza się je linią przerywaną.
Okno na rzucie kondygnacji jest elementem, który zwykle nie jest "przecięty" płaszczyzną cięcia (typowy parapet bywa poniżej lub w okolicy tej wysokości, a sama stolarka i nadproże są ponad płaszczyzną). Na rysunku trzeba więc pokazać jego położenie w ścianie, ale jednocześnie odróżnić je od elementów ciętych. Stąd odpowiedź "Przerywaną linią".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tej konwencji?
- "Pełną linią" sugeruje element widoczny w płaszczyźnie bez rozróżnienia na cięcie i "powyżej cięcia". Na egzaminach branżowych prowadzi to do mylenia okien z elementami, które powinny być akcentowane jako przecięte.
- "Kropkowaną linią" nie jest standardową, podstawową konwencją do oznaczania okien na rzucie w typowych materiałach szkolnych; mogłaby kojarzyć się z innymi oznaczeniami lub stylami linii.
- "Nie zaznacza się okien na rzucie poziomym." jest błędne, bo rzut ma pokazać układ otworów w ścianach. Dla betoniarza-zbrojarza informacja o oknach jest praktycznie potrzebna (np. przy nadprożach, deskowaniu i kontroli zgodności robót z dokumentacją).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy element jest "cięty" czy "powyżej cięcia". To zwykle automatycznie prowadzi do właściwego rodzaju linii.
