W przedstawionej sytuacji kluczowe są dwa niezależne kryteria: kiedy i jak powstało ograniczenie oraz jakiego typu funkcji dotyczy.
"Nabyta" oznacza, że dysfunkcja pojawiła się w wyniku zdarzenia/choroby w trakcie życia. Skoro podopieczna chorowała w dzieciństwie i w następstwie tego utraciła słuch, to nie jest to wada obecna od urodzenia, tylko skutek przebytej choroby, czyli niepełnosprawność nabyta.
"Sensoryczna" odnosi się do ograniczeń w obrębie narządów zmysłów, przede wszystkim słuchu i wzroku. Utrata słuchu jest więc typowym przykładem niepełnosprawności sensorycznej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "wrodzona, sprzężona" – wrodzona nie pasuje, bo opis wskazuje na skutek choroby. Sprzężona wymaga co najmniej dwóch współwystępujących niepełnosprawności (np. słuch i ruch), a tu mowa tylko o słuchu.
- "wrodzona, sensoryczna" – sensoryczna jest zgodna z utratą słuchu, ale "wrodzona" nie wynika z opisu (przyczyna w dzieciństwie, a nie od urodzenia).
- "nabyta, sprzężona" – część "nabyta" pasuje, ale "sprzężona" nie, bo nie ma informacji o drugim rodzaju niepełnosprawności.
Z perspektywy opiekuna w DPS taka klasyfikacja ma znaczenie praktyczne: podpowiada, że należy koncentrować wsparcie na komunikacji i kompensacji bodźców słuchowych (kontakt wzrokowy, spokojne tempo mowy, upewnianie się, że komunikat został zrozumiany, ewentualnie forma pisemna), a nie zakładać automatycznie złożone potrzeby wynikające z niepełnosprawności sprzężonej.
