Afazja jest zaburzeniem funkcji językowych spowodowanym uszkodzeniem mózgu (np. po udarze). Oznacza to, że problem dotyczy przede wszystkim porozumiewania się: pacjent może mówić mało lub wcale, mówić niepłynnie, używać niewłaściwych słów, mieć trudność z nazywaniem przedmiotów, budowaniem zdań albo rozumieniem wypowiedzi innych osób.
Dlatego odpowiedź "z porozumiewaniem się z innymi" najlepiej opisuje typowy skutek afazji. W praktyce opiekun medyczny powinien wtedy stosować proste komunikaty, mówić wolniej, dawać czas na odpowiedź, używać gestów i wspomagać się komunikacją niewerbalną.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo odnoszą się do innych deficytów:
- "z przyjmowaniem pokarmów" częściej wiąże się z zaburzeniami połykania (dysfagia) lub problemami stomatologicznymi; afazja sama w sobie nie jest zaburzeniem połykania.
- "z czynnościami samoobsługowymi" może wynikać z osłabienia, niedowładów, zaburzeń poznawczych lub braku koordynacji, ale nie jest definicyjnym, podstawowym objawem afazji.
- "z poruszaniem się o własnych siłach" dotyczy głównie układu ruchu (niedowład, zaburzenia równowagi). Może współwystępować po udarze, jednak nie wynika bezpośrednio z afazji jako zaburzenia języka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się termin "afazja", myśl o mowie i rozumieniu. Trudności ruchowe lub samoobsługowe są możliwe w tej samej chorobie podstawowej, ale nie są istotą afazji.
