U osoby starszej kilkudniowy spadek apetytu może wynikać z wielu przyczyn (zmiany smaku i węchu, obniżony nastrój, zmiana otoczenia, zaparcia, niekorzystne działanie leków, odwodnienie). Ponieważ podopieczna nie zgłasza dolegliwości, pierwszym i najbardziej adekwatnym działaniem opiekuna jest wsparcie żywienia metodami nieinwazyjnymi, czyli organizacja posiłków tak, by zwiększyć szansę na przyjęcie pokarmu.
Odpowiedź "zadbać o podawanie częstszych posiłków, nakłaniając ją do zjedzenia nawet małej porcji" jest właściwa, bo praktycznie zwiększa podaż energii i białka w ciągu doby bez przeciążania osoby starszej dużą porcją naraz. Małe porcje są lepiej tolerowane, łatwiej je dopasować do preferencji, a opiekun może obserwować, co jest akceptowane (smak, temperatura, konsystencja, pora dnia).
Propozycja "wyłącznie jednego, obfitego, wysokokalorycznego posiłku" jest ryzykowna: duża porcja może zniechęcać, nasilać nudności, powodować szybkie uczucie pełności i ostatecznie zmniejszać całodobowe spożycie. W opiece geriatrycznej częściej stosuje się strategię rozłożenia podaży jedzenia na kilka mniejszych posiłków.
Odpowiedzi "zaproponować założenie przezskórnej gastrostomii endoskopowej" oraz "zaproponować karmienie przez zgłębnik żołądkowy" dotyczą żywienia dojelitowego, które jest postępowaniem medycznym, podejmowanym po ocenie stanu pacjenta, przy konkretnych wskazaniach i ryzykach. Nie jest to działanie "przede wszystkim" w opisanej sytuacji i wykracza poza typową rolę opiekuna medycznego w warunkach opieki długoterminowej/domowej.
W praktyce, oprócz częstszych małych porcji, opiekun powinien też obserwować ilość zjadanych posiłków i wypijanych płynów, zwracać uwagę na utratę masy ciała, osłabienie czy objawy odwodnienia oraz zgłosić utrzymujący się problem osobie uprawnionej (np. pielęgniarce/lekarzowi), aby ustalić przyczynę.
