W sieciach ciepłowniczych rurociągi pracują w zmiennych warunkach temperatury. Zmiana temperatury czynnika (oraz otoczenia) powoduje wydłużenia i skrócenia cieplne przewodów. Jeśli rurociąg byłby w każdym miejscu sztywno unieruchomiony, to naturalne przemieszczenia nie mogłyby się pojawić, a w materiale oraz w połączeniach powstawałyby duże naprężenia.
Dlatego stosuje się podpory ruchome (często określane jako ślizgowe), których podstawową rolą jest umożliwienie osiowego przesuwu rurociągu wynikającego z wydłużeń termicznych, a w niektórych układach również dopuszczenie ograniczonych przemieszczeń bocznych (np. przy prowadzeniu przewodu i współpracy z kompensacją). To właśnie opisuje odpowiedź: "osiowe i ewentualnie boczne przesuwanie się przewodów".
Odpowiedź "trwałe mocowanie rurociągu z podłożem, np. komorą ciepłowniczą" dotyczy funkcji podpór stałych (punktów stałych), które przejmują siły i wyznaczają odcinki pracy rurociągu. Jest to przeciwieństwo idei podpory ruchomej.
Odpowiedź "montowanie izolacji ciepłochronnej przewodów" opisuje etap robót (izolowanie), a nie funkcję podpory. Izolacja ogranicza straty ciepła i chroni personel, ale nie zastępuje rozwiązań konstrukcyjnych pozwalających na przemieszczenia.
Odpowiedź "przesuwanie przewodu podczas jego montażu" jest myląca, bo sugeruje cel jednorazowy, montażowy. Podpory ruchome dobiera się przede wszystkim z myślą o eksploatacji i wielokrotnych cyklach grzania/stygnięcia, a nie o doraźnym ułatwieniu ustawienia elementów.
Wskazówka egzaminacyjna: skojarz podpory ruchome z hasłami "wydłużenie cieplne" i "kontrolowany ślizg", a podpory stałe z hasłami "punkt stały" i "przenoszenie sił".
