"Rezonans napięć" to nazwa zjawiska charakterystycznego dla szeregowego obwodu RLC. W obwodzie prądu przemiennego reaktancja indukcyjna XL rośnie z częstotliwością, a reaktancja pojemnościowa XC maleje. Przy pewnej częstotliwości (częstotliwości rezonansowej) spełniony jest warunek XL = XC.
Dla połączenia szeregowego oznacza to, że składowe reaktancyjne "znoszą się" wypadkowo w impedancji, więc impedancja jest minimalna i w przybliżeniu równa rezystancji R. Skutkiem jest maksymalny prąd w obwodzie. Co jednak najważniejsze dla tej nazwy: mimo że napięcie zasilające jest stałe, napięcia na L i na C (UL oraz UC) mogą osiągać wartości znacznie większe od napięcia źródła. Są one przesunięte w fazie o 180° i w sumie wektorowej się kompensują, ale ich wartości skuteczne na elementach mogą być "wzmocnione" (zależnie od dobroci obwodu). To właśnie jest rezonans napięć.
Odpowiedź "obwodzie szeregowym R, L, C" jest więc poprawna, bo testuje właściwe skojarzenie: szeregowy RLC → rezonans napięć.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "obwodzie równoległym R, L, C" – dla układu równoległego charakterystyczne jest zjawisko nazywane najczęściej rezonansem prądów: prądy gałęzi L i C mogą być duże i wzajemnie się kompensować, a prąd źródła może być minimalny.
- "stabilizatorze napięcia o działaniu impulsowym" – stabilizator impulsowy może zawierać dławiki i kondensatory, ale samo pojęcie "rezonansu napięć" dotyczy klasycznej analizy obwodów RLC i warunku XL=XC, a nie ogólnej zasady pracy stabilizatora.
- "stabilizatorze napięcia o działaniu ciągłym" – stabilizatory liniowe nie są definiowane przez rezonans RLC; ich działanie opiera się na elementach regulacyjnych i sprzężeniu zwrotnym, a nie na zjawisku rezonansowym w sensie obwodów RLC.
W praktyce elektronika wiedza ta pomaga przy projektowaniu obwodów selektywnych (strojenie, filtry pasmowe) oraz przy rozumieniu ryzyka przepięć w układach o dużej dobroci.
