W ocenie przydatności wody do bytowania pstrągów kluczowe jest porównanie uzyskanych wyników z wymaganiami dla ryb łososiowatych (pstrągi należą do tej rodziny). W tabeli podano zarówno wyniki badań, jak i wartości graniczne, więc rozstrzygnięcie wynika bezpośrednio z odczytu.
Najpierw sprawdzamy każdy wskaźnik:
- Odczyn (pH): wynik 8,0 mieści się w wymaganym przedziale 6,0–9,0, więc ten parametr nie dyskwalifikuje wody.
- BZT5: wynik 2,5 mg O2/l jest niższy od wartości granicznej 3,0 mg O2/l. Ponieważ podany limit ma charakter maksymalny, mniejsza wartość oznacza mniejsze obciążenie substancjami organicznymi i jest korzystna.
- Fosfor ogólny: wynik 0,24 mg PO4/l przekracza dopuszczalne maksimum 0,2 mg PO4/l. To jest jedyny parametr, który wyraźnie nie spełnia wymagań dla łososiowatych, a pojedyncze przekroczenie oznacza niespełnienie kryteriów.
- Azotany(III): wynik 0,009 mg NO2/l jest poniżej limitu 0,01 mg NO2/l, więc również spełnia wymagania.
Z tego powodu poprawny wniosek brzmi: woda nie nadaje się do bytowania pstrągów ze względu na przekroczoną zawartość fosforu ogólnego. Fosfor jest wskaźnikiem dopływu biogenów i ryzyka eutrofizacji; jego nadmiar sprzyja zakwitom glonów i wtórnemu pogorszeniu warunków tlenowych, co szczególnie szkodzi rybom wymagającym wysokiej jakości wody.
Pozostałe propozycje odpowiedzi są błędne, bo opierają się na typowych nieporozumieniach: "zbyt niska wartość BZT5" jest logicznie niepoprawna (niższe BZT5 to zwykle lepiej), "spełnia wymagania" ignoruje przekroczenie fosforu, a "zbyt niska zawartość azotanów(III)" myli kierunek oceny limitu (ważne jest nieprzekroczenie maksimum).
