W geodezji rozróżnia się wymaganą dokładność pomiaru w zależności od rodzaju szczegółu sytuacyjnego oraz warunków jego identyfikacji w terenie. Elementy uzbrojenia podziemnego (np. przewody i armatura), które są zasypane i zostały zlokalizowane z użyciem aparatury elektronicznej (lokalizatory, wykrywacze), nie są obserwowane bezpośrednio w sposób tak jednoznaczny jak elementy odsłonięte.
Dlatego w praktyce stosuje się dla nich wymagania dokładnościowe przypisane do określonej grupy dokładnościowej szczegółów sytuacyjnych. W tym zadaniu poprawną odpowiedzią jest grupa II – oznacza to, że przyjmujemy poziom dokładności adekwatny do wiarygodności wyznaczenia położenia na podstawie detekcji elektronicznej oraz do typowego sposobu opracowania wyników w dokumentacji.
- I – jest odpowiedzią kuszącą, bo kojarzy się z "najwyższą dokładnością", ale w tym typie sytuacji (element zasypany, wskazany przez urządzenie) przyjęcie tak restrykcyjnej grupy może nie odpowiadać zasadom klasyfikacji i realnym możliwościom identyfikacji punktów charakterystycznych.
- III – sugeruje zbyt niskie wymagania, które mogłyby być niewystarczające do celów ewidencyjnych lub do bezpiecznego planowania robót w pobliżu uzbrojenia.
- IV – to najczęściej poziom skrajnie ogólny, typowy dla obiektów o niskim znaczeniu dokładnościowym; dla uzbrojenia podziemnego zwykle byłby to wybór nieadekwatny do skutków błędnego położenia.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowa "zasypane" i "zlokalizowane aparaturą elektroniczną" – opisują one wiarygodność identyfikacji położenia. To często przesądza o przypisaniu do konkretnej grupy dokładnościowej, niezależnie od tego, że obiekt jest "ważny" (bo jest uzbrojeniem).
