Osnowa wysokościowa to uporządkowany zbiór punktów (reperów), dla których wyznaczono wysokości w obowiązującym układzie wysokościowym oraz określono dokładność ich wyznaczenia. Taka osnowa stanowi podstawę do nawiązywania wszystkich pomiarów wysokościowych w geodezji (budownictwo, inżynieria, mapy i opracowania).
Poprawna jest odpowiedź "geometrycznej.", ponieważ w obowiązujących standardach tworzenia szczegółowej osnowy geodezyjnej wysokościowej wskazuje się wyznaczanie wysokości metodą niwelacji geometrycznej (oraz dopuszcza się metodę niwelacji satelitarnej). W niwelacji geometrycznej różnica wysokości wynika z celowej poziomej instrumentu i odczytów na pionowo ustawionych łatach. Metoda ta jest klasycznym sposobem uzyskania wysokiej dokładności na liniach i poligonach niwelacyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "trygonometrycznej." – niwelacja trygonometryczna (z wykorzystaniem kątów i odległości) bywa używana w pracach terenowych jako metoda pomocnicza, ale co do zasady nie stanowi metody wyznaczania osnowy wysokościowej, bo typowo daje gorszą dokładność niż niwelacja geometryczna.
- "hydrostatycznej." – to metoda oparta o zasadę naczyń połączonych, stosowana w szczególnych sytuacjach (np. lokalne pomiary w budownictwie), lecz nie jest standardową metodą zakładania osnowy wysokościowej w geodezji.
- "siatkowej." – to określenie dotyczy sposobu rozmieszczenia/organizacji punktów (układu sieci), a nie metody niwelacji. Nie odpowiada na pytanie o rodzaj niwelacji.
- "punktów rozproszonych." – podobnie jak "siatkowej", odnosi się do charakteru rozmieszczenia punktów, a nie do technologii wyznaczenia różnic wysokości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "osnowa wysokościowa", myśl o metodach zapewniających wysoką dokładność i powtarzalność (geometryczna/satelitarna), a nie o metodach pomocniczych ani o samym układzie punktów.
