Czujnik indukcyjny położenia wału korbowego (CKP) jest czujnikiem pasywnym. Oznacza to, że nie wymaga zasilania do wytworzenia sygnału: w jego wnętrzu znajduje się magnes i cewka na rdzeniu. Gdy obraca się koło zębate (koło sygnałowe), zmienia się strumień magnetyczny i w cewce indukuje się napięcie przemienne. Amplituda tego napięcia rośnie wraz z prędkością obrotową, dlatego podczas rozruchu obserwuje się sinusoidalny przebieg o rosnącej amplitudzie.
W praktycznej diagnostyce nie wystarczy jeden test. Stosuje się co najmniej dwa uzupełniające pomiary:
- Pomiar rezystancji cewki (multimetr, czujnik odłączony od instalacji) – pozwala wykryć typowe uszkodzenia elektryczne, takie jak przerwa (rezystancja bardzo duża) lub zwarcie (rezystancja bardzo mała).
- Pomiar sygnału wyjściowego (oscyloskop podczas kręcenia rozrusznikiem) – pozwala ocenić, czy czujnik generuje prawidłowy przebieg i czy nie jest on osłabiony lub zniekształcony np. przez zbyt dużą szczelinę, uszkodzone koło sygnałowe albo zwarcia międzyzwojowe, które mogą nie zmieniać rezystancji w sposób jednoznaczny.
Dlatego poprawna odpowiedź to jednoczesny pomiar sygnału oraz wartości rezystancji cewki czujnika.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Natężenie prądu zasilania – dotyczy czujników aktywnych (zasilanych). Indukcyjny CKP nie ma typowego zasilania roboczego.
- Reaktancja pojemnościowa – nie jest standardowym parametrem diagnostycznym tego typu czujnika; elementem krytycznym jest cewka i generowane napięcie.
- Napięcie sygnału sterującego z modułu BSI – sugeruje sterowanie czujnikiem przez moduł, co nie odpowiada zasadzie pracy czujnika indukcyjnego; BSI nie jest tu typowym źródłem "sygnału sterującego".
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj typ czujnika (pasywny/aktywny), a dopiero potem dobierz właściwy pomiar (omomierz dla cewki + oscyloskop dla przebiegu).
