W przenośnych urządzeniach do zapisu sygnałów fonicznych (np. dyktafonach i rejestratorach terenowych) najczęściej spotyka się wymienne karty pamięci, takie jak karta SD. Wynika to z kilku praktycznych cech: są małe i lekkie, nie wymagają dodatkowego okablowania, zużywają mało energii, a także pozwalają szybko zwiększyć dostępną przestrzeń na nagrania przez podmianę nośnika.
Dlaczego "karta SD" jest poprawna?
Jest to popularny standard nośnika w sprzęcie mobilnym. Użytkownik może przygotować kilka kart na plan zdjęciowy lub do nagrań terenowych, a po sesji zgrać materiał na komputer i od razu wykonać kopię zapasową.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym ujęciu?
- Pendrive – jest nośnikiem USB i bywa używany z komputerami, ale nie jest typowym, domyślnym rozwiązaniem w rejestratorach audio; wymaga portu USB host i często wystaje z urządzenia, co jest mniej wygodne w pracy mobilnej.
- Dysk twardy – jest większy, bardziej wrażliwy mechanicznie (w przypadku HDD) i zwykle pobiera więcej energii. W urządzeniach przenośnych do nagrań częściej stosuje się mniejsze, prostsze nośniki wymienne.
- Chmura dyskowa – to usługa przechowywania zdalnego, a nie fizyczny nośnik w urządzeniu. Do zapisu w chmurze potrzebne jest połączenie z internetem i odpowiednia konfiguracja, co nie jest podstawowym sposobem zapisu w typowych rejestratorach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie mówi o "nośniku danych" w urządzeniu przenośnym do nagrań, najpierw myśl o pamięci wymiennej stosowanej seryjnie w takich urządzeniach, a dopiero potem o rozwiązaniach komputerowych lub sieciowych.
