W zadaniach obmiarowych dla robót drogowych pole powierzchni warstwy (np. górnej warstwy podbudowy) najczęściej wyznacza się w rzucie poziomym. Oznacza to, że traktujemy warstwę jak prostokąt o:
- długości równej długości odcinka drogi,
- szerokości równej szerokości danej warstwy odczytanej z przekroju normalnego.
Stosujemy więc prosty wzór geometryczny:
S = L · b
gdzie:
- S – powierzchnia (m²),
- L – długość odcinka (m), tutaj 675,00 m,
- b – szerokość górnej warstwy podbudowy (m) wynikająca z rysunku przekroju normalnego.
Wynik podany jako poprawny to 2497,500 m². Taki rezultat jest spójny z sytuacją, w której szerokość warstwy wynosi 3,70 m, bo wtedy: 675,00 · 3,70 = 2497,50 m² (zapis w zadaniu ma trzy miejsca po przecinku).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 2362,500 m² odpowiada innej szerokości (mniejszej) niż szerokość górnej warstwy podbudowy z przekroju; typowy błąd to odczytanie wymiaru dla innej warstwy lub części przekroju.
- 1249,750 m² jest w przybliżeniu połową poprawnego wyniku, co często wynika z pomylenia szerokości z połową przekroju (np. przyjęcie szerokości jednego pasa zamiast całej warstwy).
- 3740,625 m² oznacza zbyt duże pole – zwykle efekt zsumowania szerokości elementów, które nie należą do górnej warstwy podbudowy (np. doliczenie poboczy/poszerzeń warstw o innych parametrach).
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu zrób szybkie sprawdzenie sensowności. Dla długości 675 m pole rzędu 2500 m² oznacza szerokość rzędu kilku metrów (około 3–5 m), co jest typowe dla warstw konstrukcji jezdni.
