Barwa, jaką widzimy na powierzchni oświetlonej światłem białym, wynika głównie z tego, jakie długości fali są odbijane (lub rozpraszane) w kierunku obserwatora, a jakie są pochłaniane przez materiał/pigment.
Odpowiedź "Czarna." jest poprawna, ponieważ czarna powierzchnia w idealizacji pochłania światło w całym zakresie widzialnym (wszystkie "barwy" składowe światła białego). Skoro prawie nic nie jest odbijane do oka, obserwator postrzega taką powierzchnię jako czarną. W praktyce technicznej (np. w lakiernictwie) mówimy o powierzchniach o bardzo wysokiej absorpcji i niskim współczynniku odbicia w szerokim zakresie widma.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Biała." – biel oznacza, że powierzchnia odbija (rozprasza) dużą część promieniowania widzialnego w szerokim zakresie długości fal. To jest przeciwieństwo pochłaniania "wszystkich barw".
- "Zielona." – powierzchnia zielona typowo odbija (lub najsilniej przepuszcza/rozprasza) zakres odpowiadający zieleni, a bardziej pochłania pozostałe zakresy. Skoro odbija część widma, nie pochłania "wszystkich barw".
- "Niebieska." – analogicznie, niebieska powierzchnia odbija głównie składową niebieską, a inne składowe w większym stopniu pochłania. Nie spełnia warunku pochłaniania całego widma widzialnego.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj regułę: "widzisz to, co jest odbite". Jeśli pytanie mówi o pochłanianiu wszystkich barw (składowych światła białego), naturalnym wyborem jest czerń. W lakiernictwie ma to też praktyczny skutek: ciemne elementy (zwłaszcza czarne) zwykle mocniej się nagrzewają na słońcu, co wpływa na komfort pracy i ocenę powierzchni.
