Tylko jedna z podanych technik jest typowo przeznaczona do nadruków na elementach o kształtach przestrzennych (3D), w tym na powierzchniach kulistych: tampondruk.
W tampodruku obraz pobiera się z matrycy (np. stalowej/polimerowej) i przenosi na podłoże za pomocą elastycznego tamponu, najczęściej silikonowego. Kluczowa jest tutaj właśnie elastyczność i zdolność dopasowania się tamponu do krzywizn, przetłoczeń i nierówności. Dzięki temu można wykonać nadruk na obiektach o geometrii, której nie da się "przeprowadzić" przez standardowy zespół drukujący z płaskim dociskiem.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do wymagania "powierzchnie kuliste"?
- Fleksografia stosuje formy wypukłe i jest znakomita do druku na wstęgach oraz materiałach opakowaniowych (papier, folia), często w układzie rotacyjnym. Nie jest jednak podstawową techniką do zadruku kuli jako bryły – kontakt i prowadzenie podłoża są tu kluczowym ograniczeniem.
- Rotograwiura (druk wklęsły) również jest typowo techniką rotacyjną do bardzo dużych nakładów na podłożach wstęgowych. W praktyce nie jest wybierana jako standardowe rozwiązanie dla pojedynczych wyrobów kulistych.
- Typooffset jako określenie jest rzadko spotykane w nowoczesnym nazewnictwie egzaminacyjnym i nie wskazuje jednoznacznie procesu dedykowanego do powierzchni kulistych; nie jest to typowa odpowiedź na problem nadruku na obiekcie 3D.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się hasła typu "powierzchnie kuliste", "elementy przestrzenne", "nierówne podłoże", najczęściej chodzi o techniki wykorzystujące element pośredni zdolny do dopasowania (jak tampon) albo o specjalistyczne rozwiązania znakowania. Wśród podanych odpowiedzi taką cechę spełnia właśnie tampondruk.
