Pozycja ciała przy pracy (postawa robocza) jest w ergonomii traktowana jako efekt dopasowania zadania, stanowiska i człowieka. Dlatego poprawne ujęcie powinno wskazywać trzy grupy czynników: rodzaj pracy, konstrukcję stanowiska oraz cechy pracownika (w tym antropometrię).
"Rodzaju prac, konstrukcji stanowiska i wymiarów antropometrycznych pracownika." – ta odpowiedź jest właściwa, bo obejmuje:
- rodzaj prac (np. praca precyzyjna, praca siłowa, praca stojąca/siedząca), który narzuca wymagania co do stabilności i ustawienia kończyn oraz tułowia;
- konstrukcję stanowiska (wysokość i regulacje blatu, położenie elementów sterowniczych, odległości i zasięgi), która może wymuszać pochylenie, skręty tułowia lub unoszenie barków;
- wymiary antropometryczne (wzrost, długości kończyn, zakresy dosiężne), które decydują o tym, czy stanowisko jest dopasowane do konkretnej osoby i czy możliwe jest przyjęcie postawy neutralnej.
Odpowiedzi z terminami "napięcia dynamicznego" i "napięcia statycznego" opisują raczej rodzaj obciążenia mięśni i zjawiska fizjologiczne towarzyszące utrzymywaniu postawy, a nie podstawowe determinanty pozycji wynikające z projektowania pracy. Mogą być skutkiem przyjętej postawy lub elementem oceny obciążenia, ale same nie stanowią pełnej i pierwotnej listy czynników warunkujących ustawienie ciała.
Z kolei "zagrożeń występujących na stanowisku pracy" jest zbyt ogólne: zagrożenia mogą wpływać na sposób wykonywania czynności (np. konieczność stosowania osłon, odzieży ochronnej), jednak nie zastępują ergonomicznego ujęcia dopasowania: zadanie–stanowisko–człowiek. W praktyce BHP, gdy analizuje się nieprawidłowe postawy, zwykle najpierw sprawdza się: co pracownik robi, jak jest zbudowane i ustawione stanowisko oraz czy jego wymiary są dopasowane do użytkownika.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o postawę roboczą szukaj odpowiedzi, które łączą czynność, projekt stanowiska i antropometrię, bo to rdzeń ergonomii stanowisk.
