W zadaniu trzeba ustalić moment, od którego pracownicy przysługuje zasiłek chorobowy, a nie wynagrodzenie chorobowe finansowane przez pracodawcę. Kluczowe są dwie informacje: wiek pracownicy (53 lata) oraz łączna liczba dni niezdolności do pracy w danym roku kalendarzowym.
Dla pracownika, który ukończył 50 lat, limit dni, za które wypłaca się wynagrodzenie chorobowe, wynosi łącznie 14 dni w roku. Po wykorzystaniu tego limitu, od kolejnego dnia przysługuje już zasiłek chorobowy.
Krok 1: zliczenie dni pierwszego zwolnienia.
Okres 01–10 października 2022 r. to 10 dni niezdolności do pracy (liczymy dni kalendarzowe). Po tym okresie wykorzystano 10 z 14 dni limitu.
Krok 2: ustalenie, ile dni limitu zostaje na drugie zwolnienie.
Do wykorzystania pozostają 4 dni (14 − 10 = 4).
Krok 3: rozpisanie początku drugiego zwolnienia.
Drugie zwolnienie zaczyna się 10 listopada. Cztery dni limitu wynagrodzenia chorobowego przypadają na 10, 11, 12 i 13 listopada. Oznacza to, że od kolejnego dnia pracownicy przysługuje już zasiłek chorobowy, czyli od 14 listopada 2022 r.
Dlaczego pozostałe daty są błędne? Data "10 listopada 2022 r." pomija fakt, że część limitu (10 dni) została już wykorzystana w październiku, a pozostałe 4 dni nadal finansuje pracodawca. Data "01 października 2022 r." myli zasiłek z wynagrodzeniem chorobowym i ignoruje limit. Data "02 grudnia 2022 r." wynika z błędnego założenia, że zasiłek pojawia się dopiero po znacznie dłuższym okresie (np. po 33 dniach) albo z pomyłki w zliczaniu dni.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal wiek pracownika (limit 14 vs 33), a potem zsumuj wszystkie dni choroby w roku i zaznacz, w którym dniu kończy się limit finansowania przez pracodawcę.
