W prawie pracy funkcjonuje płatne zwolnienie od pracy związane z opieką nad dzieckiem, udzielane na wniosek pracownika. Kluczowe jest to, że limit przysługuje łącznie w skali roku na danego pracownika (czyli "na pracownika"), a nie osobno na każde dziecko. Z tego powodu sama informacja, że pracownik wychowuje troje dzieci, nie oznacza automatycznie 3× większego wymiaru zwolnienia.
Drugim istotnym elementem jest kryterium wieku dziecka wynikające z przepisów. W zadaniu podano dzieci w wieku 5, 12 i 17 lat. Dziecko 17-letnie nie spełnia typowego warunku wieku dla tego konkretnego uprawnienia, więc nie wpływa na zwiększenie wymiaru. W efekcie, mimo że pracownik ma troje dzieci, do limitu liczą się wyłącznie dzieci mieszczące się w przedziale wiekowym przewidzianym dla zwolnienia opiekuńczego.
Stąd poprawna odpowiedź "2 dni" (w przepisach występuje również możliwość rozliczenia w godzinach, jako alternatywa dla dni). Odpowiedzi "4 dni", "6 dni" i "8 dni" odpowiadają typowemu błędowi polegającemu na mnożeniu limitu przez liczbę dzieci albo przyjmowaniu, że starsze dziecko automatycznie powiększa uprawnienie. W praktyce kadrowej prowadziłoby to do nieprawidłowej ewidencji i błędnego rozliczenia czasu pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się kilka dzieci o różnych wieku, trzeba sprawdzić, czy przepis uzależnia uprawnienie od wieku dziecka oraz czy limit jest "na pracownika" czy "na dziecko". To zwykle rozstrzyga zadanie.
