Schemat kierowania potokiem podróżnych kończących podróż powinien wynikać z dwóch zasad: (1) ograniczeń fizycznych przestrzeni (najpierw trzeba opuścić pojazd i znaleźć się na peronie), oraz (2) logiki operacyjnej terminala (z budynku wychodzi się do miasta, a dopiero potem korzysta z transportu miejskiego).
Poprawna sekwencja główna to: wagon → peron → wyjście do miasta → transport miejski. To odzwierciedla naturalny "customer journey" pasażera przybywającego: zejście z pojazdu na peron, przejście przez obszar terminala i wyjście z budynku, a następnie dojście do przystanków/środków komunikacji miejskiej.
Elementy takie jak "Informacja" oraz "Przechowalnia bagażu" są usługami wspierającymi. Mogą być dostępne w trakcie przejścia (np. w hali), ale nie stanowią obowiązkowego etapu, który każdy pasażer musi przejść. Dlatego poprawny schemat pokazuje je jako rozgałęzienia od głównej ścieżki, z możliwością powrotu na ciąg podstawowy.
Pozostałe schematy są błędne, bo łamią te zasady: umieszczają "Informację" przed peronem (co sugeruje, że pasażer może znaleźć się w punkcie usługowym zanim opuści pojazd i wejdzie na peron), albo odwracają relację "wyjście do miasta" i "transport miejski" (co jest nielogiczne, bo transport miejski jest dostępny po opuszczeniu terminala, a nie przed wyjściem). Typową pułapką egzaminacyjną jest potraktowanie usług opcjonalnych jako obowiązkowego kroku procesu zamiast jako dostępnych punktów po drodze.
