Prędkość powietrza w wyrobiskach górniczych jest jednym z podstawowych parametrów oceny skuteczności wentylacji. Wpływa m.in. na odprowadzanie zanieczyszczeń (pyłów, gazów), warunki cieplne oraz komfort i bezpieczeństwo pracy. Zbyt duża prędkość może jednak powodować dyskomfort, wzmożone unoszenie pyłu i niekorzystne oddziaływanie na ludzi, dlatego w przepisach podaje się wartości graniczne zależne od rodzaju wyrobiska i obecności załogi.
W przypadku wyrobisk korytarzowych podstawowym limitem jest 8 m/s, ale pytanie zawiera kluczowy warunek: w wyrobisku nie odbywa się regularny ruch ludzi. Dla takiej sytuacji przepisy przewidują wyjątek pozwalający zwiększyć prędkość, aby usprawnić przewietrzanie rejonów transportowych, magazynowych lub technicznych, gdzie pracownicy pojawiają się sporadycznie. Zgodnie z tym wyjątkiem poprawną odpowiedzią jest 10,0 m/s.
- 10,0 m/s – poprawne: dopuszczalna prędkość w wyrobiskach korytarzowych bez regularnego ruchu ludzi (zwiększenie względem limitu podstawowego).
- 8,0 m/s – błędne: to limit podstawowy dla wyrobisk korytarzowych; nie uwzględnia wyjątku wynikającego z braku regularnego ruchu ludzi.
- 5,0 m/s – błędne: odpowiada innym typom wyrobisk (np. ścianom i zabierkom), więc nie pasuje do warunków z pytania.
- 12,0 m/s – błędne: dotyczy innego zastosowania (np. szybów/szybików w określonych warunkach), a nie korytarzy bez regularnego ruchu ludzi.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zwracaj uwagę na kwalifikatory w treści (tu: "nie odbywa się regularny ruch ludzi"), bo właśnie one odróżniają limit standardowy od wartości dopuszczalnej w wyjątku. To typowe miejsce, gdzie myli się 8 m/s z 10 m/s.
