Pytanie dotyczy maksymalnej dopuszczalnej prędkości przewozu ludzi w wyrobiskach podziemnych przy użyciu dwóch grup środków transportu: transportu linowego oraz środków z napędem własnym. W praktyce górnictwa podziemnego ograniczenia prędkości dla przewozu osób są znacznie bardziej restrykcyjne niż dla przewozu urobku lub materiałów, ponieważ priorytetem jest ochrona życia i zdrowia załogi.
Prawidłowa odpowiedź: 2 m/s. Taka wartość jest przyjmowana jako granica bezpieczeństwa dla przewozu ludzi w rozpatrywanych środkach transportu, aby ograniczyć energię ruchu i skutki ewentualnych zdarzeń. Mniejsza prędkość oznacza m.in. krótszą drogę hamowania, łatwiejszą kontrolę zachowania pasażerów, mniejsze przeciążenia przy szarpnięciach oraz mniejsze ryzyko wtórnych urazów (uderzenia, upadki, przygniecenia).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 4 m/s – prędkość istotnie większa od granicznej dla przewozu osób; podnosi ryzyko urazu przy hamowaniu awaryjnym i zwiększa wymagania co do organizacji wsiadania/wysiadania.
- 6 m/s – wartość typowa raczej dla szybszych przejazdów technicznych lub dla innych zastosowań niż przewóz ludzi; w warunkach dołowych zwiększa prawdopodobieństwo groźnych następstw incydentu.
- 8 m/s – prędkość bardzo wysoka jak na przewóz załogi w wyrobiskach; trudniejsza do bezpiecznego utrzymania przy ograniczonej widoczności, zmiennych warunkach toru/trasy i konieczności częstego reagowania.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o przewóz ludzi pod ziemią zwykle wybiera się najbardziej konserwatywny (najniższy) limit spośród podanych, o ile dotyczy on prędkości maksymalnej. Warto też zwracać uwagę, czy pytanie mówi o przewozie osób (ostrzejsze wymagania) czy o przewozie materiałów (często dopuszczalne są większe prędkości).
