W analizie żywności ogrzewanie próbki w suszarkce laboratoryjnej służy najczęściej do usunięcia składników lotnych, przede wszystkim wody. Po suszeniu próbkę waży się ponownie, a następnie – na podstawie różnicy mas lub stosunku masy po suszeniu do masy początkowej – oblicza się wielkość X opisaną we wzorze do metody suszarkowej.
Jeżeli X jest zdefiniowane jako wielkość związana z masą pozostałą po suszeniu (a nie z ubytkiem), to liczba X opisuje zawartość suchej masy, czyli procentowy udział substancji nielotnych pozostających po usunięciu wody. To typowy parametr w kontroli jakości żywności, bo wpływa m.in. na trwałość, podatność na psucie i koncentrację składników odżywczych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Straty po prażeniu – dotyczą ogrzewania w warunkach prowadzących do dalszych przemian (np. rozkład, spalanie/utlenianie), zwykle w znacznie wyższych temperaturach niż suszenie. Suszenie w suszarce ma inny cel: usunąć wodę, a nie spalić składniki próbki.
- Pozostałość po prażeniu – to pojęcie również wiąże się z prażeniem/spopielaniem (innym etapem oznaczeń), a nie z klasycznym suszeniem do oznaczania suchej masy.
- Wilgotność względna próbki – "wilgotność względna" jest parametrem powietrza (gazu), a nie bezpośrednio stałej próbki żywności. W przypadku próbki oznacza się zwykle wilgotność jako zawartość wody (np. procent ubytku masy), a nie wilgotność względną.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się suszarka + ważenie, myśl o metodach grawimetrycznych. Zawsze rozróżnij, czy wzór opisuje ubytek masy (wilgotność) czy masę pozostałą (suchą masę).
