W badaniach laboratoryjnych gleby kluczowe jest, aby próbka reprezentowała badany teren. Dlatego punkty poboru wyznacza się tak, by nie faworyzować żadnej części pola (np. tylko środka albo tylko obrzeży). Odpowiedź "w wyznaczonych losowo miejscach badanego terenu" wskazuje na zasadę ograniczania stronniczości oraz uwzględnienia naturalnej zmienności gleby.
Miejsca takie jak obrzeża często różnią się od reszty pola (wpływ dróg, miedz, zadrzewień, spływów powierzchniowych, innych zabiegów). Pobór w rowach i wgłębieniach również zniekształca wyniki, bo są to punkty akumulacji wody i materiału, przez co parametry (wilgotność, zawartość materii, zanieczyszczenia) mogą odbiegać od typowych dla warstwy ornej. Z kolei pobór w centrum jest równie ryzykowny jak z obrzeży: pojedyncza lokalizacja nie gwarantuje uśrednienia zróżnicowania przestrzennego.
W praktyce terenowej dąży się do tego, aby:
- zdefiniować jednorodny obszar poboru (np. fragment o podobnym użytkowaniu i warunkach),
- wyznaczyć punkty poboru bez "uznaniowego" wybierania wygodnych miejsc,
- unikać miejsc nietypowych, jeśli celem jest opis przeciętnych warunków gleby.
Ta zasada jest szczególnie ważna w monitoringu środowiska, gdzie błąd poboru może być większy niż błąd samej analizy laboratoryjnej. Uczeń powinien kojarzyć, że poprawny pobór to taki, który minimalizuje wpływ lokalnych anomalii i daje wynik możliwy do odniesienia do całego badanego terenu.
