Test jodowy jest klasyczną próbą jakościową wykorzystywaną do wykrywania skrobi w próbce. Po dodaniu roztworu jodu (często w postaci jodu rozpuszczonego w jodku potasu) skrobia tworzy kompleks jod–skrobia, który daje charakterystyczne zabarwienie niebieskie/granatowe. To właśnie ta obserwacja jest interpretowana jako wynik dodatni wskazujący na obecność skrobi.
Dlaczego "niebieski" jest poprawny?
Skrobia (zwłaszcza frakcja amylozy) ma strukturę sprzyjającą "uwięzieniu" cząsteczek/układów jodu, co prowadzi do powstania barwnego kompleksu. W praktyce laboratoryjnej opisuje się to jako wyraźne przejście w odcień niebieski lub granatowy po kontakcie próbki z odczynnikiem jodowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Czerwony – nie jest barwą charakterystyczną dla kompleksu jod–skrobia. Czerwienie częściej kojarzą się z innymi reakcjami barwnymi lub z barwą samej próbki/ zanieczyszczeń, ale nie stanowią standardowego wyniku dodatniego dla skrobi.
- Zielony – również nie jest typowym wynikiem dodatnim tej próby. Może wynikać z mieszania barw (np. zabarwienie próbki + kolor odczynnika), ale nie jest to kryterium identyfikacji skrobi.
- Fioletowy – w praktyce opis wyniku dodatniego dla skrobi odnosi się do barwy niebieskiej/granatowej. "Fiolet" bywa używany potocznie dla odcieni przejściowych, jednak w zadaniach testowych przyjmuje się jednoznacznie odpowiedź "niebieski" jako właściwą.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie brzmi o skrobię i test jodowy, zapamiętaj schemat: skrobia + jod = niebiesko/granatowo. To pozwala szybko odróżnić tę próbę od testów na cukry redukujące czy białka.
