Wymiana/obsługa cewnika i układu do zbiórki moczu wiąże się z wysokim ryzykiem wprowadzenia drobnoustrojów do dróg moczowych. Dlatego w praktyce najważniejsze są zasady aseptyki, higieny rąk oraz ograniczania transmisji krzyżowej.
Odpowiedź "Tylko druga procedura jest poprawna." jest właściwa, ponieważ dezynfekcja rąk przed założeniem nowego cewnika to podstawowy element zapobiegania zakażeniom. Higiena rąk jest kluczowa niezależnie od tego, czy dodatkowo zakłada się rękawice – rękawice nie zastępują dezynfekcji.
Dlaczego pozostałe stwierdzenia są nieprawidłowe?
- "Usuwanie starego cewnika bez rękawic" – podczas kontaktu z wydzielinami i sprzętem potencjalnie skażonym należy stosować środki ochrony osobistej. Brak rękawic zwiększa ryzyko ekspozycji personelu oraz przeniesienia drobnoustrojów na otoczenie i kolejny sprzęt.
- "Założenie worka na mocz przed nałożeniem nowego cewnika" – sama kolejność nie przesądza o poprawności. W praktyce kluczowe jest, aby nie zanieczyścić jałowych elementów i zachować zamknięty, czysty układ. Stwierdzenie w tej formie jest zbyt ogólne, a jako "zawsze poprawna procedura" nie oddaje istoty postępowania.
- "Używanie tego samego worka na mocz dla różnych pacjentów" – to klasyczny przykład ryzyka transmisji krzyżowej. Sprzęt mający kontakt z moczem i końcówkami układu nie powinien być współdzielony między pacjentami.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o cewniki najczęściej poprawna odpowiedź dotyczy higieny rąk, aseptyki oraz jednopacjentowego użycia elementów układu (worek/drenaż), a błędne odpowiedzi zwykle "normalizują" oszczędzanie sprzętu lub pomijają ochronę personelu.
