KWALIFIKACJA CHM3 - STYCZEŃ 2015

PYTANIE NR 8.
Procedura przygotowania roztworu Zimmermana-Reinharda
70 g MnSO4·10H2O rozpuścić w 500 cm3 wody destylowanej, dodając ostrożnie 125 cm3 stężonego H2SO4 i 125 cm3 85% H3PO4, ciągle mieszając. Uzupełnić wodą destylowaną do objętości 1dm3.
Który zestaw ilości odczynników jest niezbędny do otrzymania 0,5 dm3 roztworu Zimmermana-Reinharda, zgodnie z podaną procedurą?
Ilustracja przedstawia tabelę z zestawem danych dotyczących przygotowania roztworu Zimmermana-Reinharda.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby otrzymać 0,5 dm3 roztworu, wszystkie składniki z receptury na 1 dm3 należy przeskalować proporcjonalnie przez 0,5. Otrzymujemy: 35 g MnSO4·10H2O, 62,5 cm3 stęż. H2SO4 oraz 62,5 cm3 85% H3PO4. Wodą dopełnia się do 0,5 dm3 (ok. 370 cm3), a nie dodaje "z góry" stałej objętości.

Pełne wyjaśnienie:

Receptura opisuje przygotowanie roztworu Zimmermana–Reinharda o objętości końcowej 1 dm3. Kluczowe jest, że w procedurze woda destylowana pełni dwie role: część wody służy do rozpuszczenia soli i bezpiecznego mieszania z kwasami, a następnie roztwór dopełnia się wodą do zadanej objętości końcowej.

Aby sporządzić 0,5 dm3 roztworu zgodnie z tą samą procedurą, należy zastosować skalowanie proporcjonalne wszystkich ilości składników: współczynnik skali wynosi 0,5 (bo 0,5 dm3 to połowa 1 dm3).

  • MnSO4·10H2O: 70 g × 0,5 = 35 g
  • H2SO4 (stężony): 125 cm3 × 0,5 = 62,5 cm3
  • H3PO4 85%: 125 cm3 × 0,5 = 62,5 cm3

W przypadku wody nie należy mylić "objętości użytej na początku" z "objętością końcową". Jeśli zachowujemy analogiczną procedurę, można rozpocząć od ok. 250 cm3 wody (połowa 500 cm3) do rozpuszczenia soli, dodać odmierzone kwasy przy ciągłym mieszaniu, a następnie dopełnić wodą destylowaną do 0,5 dm3 w kolbie miarowej.

Dlaczego w obliczeniach pojawia się "około 370 cm3" wody? Suma objętości odmierzanych kwasów to 62,5 + 62,5 = 125 cm3. Do objętości końcowej 500 cm3 brakuje więc 500 − 125 = 375 cm3 cieczy stanowiącej wodę (w praktyce jest to przybliżenie, bo ostatecznie liczy się dopełnienie do kreski, nie prosta suma objętości). Dlatego poprawny opis ilości wody to: woda do dopełnienia do 0,5 dm3, co w rachunku orientacyjnym daje ok. 370–375 cm3.

Błędne odpowiedzi w takich zadaniach zwykle wynikają z jednego z typowych nieporozumień:

  • zostawienie 70 g soli lub 125 cm3 kwasu (brak przeskalowania) — wtedy roztwór nie odpowiada procedurze dla mniejszej objętości,
  • przyjęcie, że zawsze dodaje się 500 cm3 wody niezależnie od objętości końcowej — ignoruje się wtedy dopełnianie do objętości,
  • traktowanie wody jako "jednej stałej porcji" zamiast składnika dopełniającego do kreski w kolbie.

Na egzaminie warto pamiętać prostą zasadę: jeśli receptura kończy się "uzupełnić do objętości …", to woda jest dopełnieniem, a ilości odczynników stałych i odmierzanych objętościowo skaluje się proporcjonalnie do nowej objętości końcowej.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Oznacza to, że po dodaniu wszystkich odczynników (sól + kwasy) dolewasz wodę destylowaną aż do uzyskania objętości końcowej 0,5 dm3 w naczyniu miarowym. Woda nie jest tu stałą porcją "z góry", tylko służy do dopełnienia do kreski.
Stosujesz współczynnik skali 0,5. Każdą ilość odczynnika (masę lub objętość) mnożysz przez 0,5, bo przygotowujesz połowę objętości końcowej. Potem wodą destylowaną dopełniasz mieszaninę do 0,5 dm3.
Bo procedura przewiduje dopełnianie do objętości końcowej. W praktyce objętości cieczy nie zawsze sumują się idealnie (zmiany temperatury, kontrakcja). Dlatego poprawnie podaje się: "woda do uzupełnienia do …", a liczba w cm3 jest orientacyjna.
Najczęściej dm3, cm3 i mL (cm3 = mL). W takich zadaniach ważne jest, że 0,5 dm3 to 500 cm3. Błędy jednostek potrafią całkowicie zmienić wynik przeliczeń.
Zwykle nie jest to zalecane. Najpierw rozpuszcza się sól w części wody, następnie dodaje kwasy przy mieszaniu, a na końcu dopełnia do objętości w kolbie miarowej. Tak postępuje się, by zachować kontrolę nad reakcją i dokładną objętość końcową.
Dodawanie stężonych kwasów jest procesem egzotermicznym (wydziela się ciepło). Ostrożne dodawanie i mieszanie zmniejsza ryzyko rozprysku, gwałtownego wrzenia oraz uszkodzenia szkła. To element praktyki BHP w laboratorium analitycznym.
Do samego przeliczenia ilości składników nie jest to konieczne. Wystarczy rozumieć proporcje i dopełnianie do objętości. Jednak znajomość, że to odczynnik analityczny, pomaga pamiętać o dokładności odmierzania i o tym, że objętość końcowa jest parametrem krytycznym.
Najczęstsze to: traktowanie wody jako stałej porcji (np. zawsze 500 cm3), nieskalowanie kwasów i soli przy zmianie objętości końcowej oraz nieuwzględnienie przeliczenia dm3 na cm3. Pomaga schemat: "składniki × skala, woda do kreski".
Sprawdź, czy wszystkie ilości kwasów i soli są proporcjonalnie zmniejszone (tu o połowę) oraz czy objętości odmierzanych cieczy nie przekraczają objętości końcowej. Na końcu upewnij się, że woda jest opisana jako dopełnienie do 0,5 dm3.
Tak, 1 cm3 = 1 mL. W zadaniach egzaminacyjnych możesz je traktować zamiennie, o ile zachowasz spójność zapisu. Najważniejsze jest poprawne przejście między dm3 a cm3 (1 dm3 = 1000 cm3).
info

Około 61% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Eksperci podkreślają: "Aby otrzymać 0,5 dm3 roztworu, wszystkie składniki z receptury na 1 dm3 należy przeskalować proporcjonalnie przez 0,5."

Materiały:

  • Notatki z chemii analitycznej: przygotowanie roztworów i praca z kolbą miarową
  • Instrukcje BHP w laboratorium chemicznym dotyczące rozcieńczania kwasów
  • Zadania rachunkowe: proporcje i przeliczenia objętości roztworów

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego