Drukowanie elektrofotograficzne (często opisywane jako proces kserograficzny) polega na wytworzeniu obrazu elektrostatycznego na fotoprzewodniku, jego wywołaniu proszkiem barwiącym (tonerem), przeniesieniu na podłoże i trwałym utrwaleniu. Dlatego poprawny zestaw etapów obejmuje: naświetlanie (utworzenie obrazu na elemencie światłoczułym), nanoszenie tonera (wywołanie obrazu), przenoszenie tonera na podłoże (transfer) oraz utrwalanie obrazu (fusing/utrwalenie).
W praktyce producenci mogą opisywać proces bardziej szczegółowo (np. z osobnym etapem ładowania fotoprzewodnika i czyszczenia), jednak rdzeń technologii pozostaje taki sam: ekspozycja/naświetlanie → wywołanie tonerem → transfer → utrwalanie.
- Odpowiedź z "przygotowanie podłoża, uzupełnienie zasobników z tonerami, drukowanie nakładu" miesza czynności organizacyjno-eksploatacyjne (np. uzupełnianie materiałów) z ogólnym stwierdzeniem o drukowaniu. To nie są nazwane etapy procesu elektrofotograficznego zachodzące w module obrazowania.
- Odpowiedź z "cięcie podłoża, obróbka introligatorska" dotyczy postpress, czyli wykańczania po wydruku. Introligatornia nie jest częścią procesu elektrofotografii, tylko osobnym obszarem produkcji.
- Odpowiedź z "projektowanie, przygotowanie i obróbka obrazu, reprodukcja, wykonanie proofa" opisuje prepress (przygotowalnię): działania przed drukowaniem, związane z plikami, kolorem i weryfikacją. W elektrofotografii etap tworzenia obrazu na fotoprzewodniku nie jest tym samym co projektowanie czy proof.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj odpowiedzi, która opisuje kolejność zjawisk w maszynie (obrazowanie–toner–transfer–utrwalenie), a nie czynności ludzi (uzupełnianie, cięcie, planowanie) ani etapów przygotowalni.
