To zadanie jest klasycznym przykładem planowania zakupu materiału z wykorzystaniem normy zużycia oraz korekty o zmianę stanu zapasów. Logika jest taka: najpierw wyliczamy, ile materiału zużyje produkcja, a potem sprawdzamy, ile materiału trzeba dokupić, aby po produkcji został jeszcze zapas końcowy.
Krok 1: oblicz zużycie planowane
Norma wynosi 400 m2 na 1000 par. Plan produkcji to 1200 par, czyli 1,2 tysiąca par.
Zużycie = 1,2 × 400 = 480 m2.
Krok 2: skoryguj o zapasy
W magazynie jest zapas początkowy 160 m2, więc tyle materiału mamy "na start" i zmniejsza to potrzebę zakupu. Jednocześnie planowany zapas końcowy 50 m2 oznacza, że po realizacji planu nie możemy wydać wszystkiego — musimy zostawić 50 m2 w magazynie, więc to zwiększa potrzebę zakupu.
Stosujemy schemat: zakup = zużycie + zapas końcowy − zapas początkowy.
Zatem: zakup = 480 + 50 − 160 = 370 m2.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- Wynik 320 m2 zwykle wynika z pominięcia zapasu końcowego (480 − 160 = 320) lub z innej niepełnej korekty zapasów.
- Wynik 290 m2 może być skutkiem pomylenia kierunku korekty (np. odjęcia zapasu końcowego zamiast dodania: 480 − 160 − 50).
- Wynik 480 m2 to samo zużycie planowane, czyli sytuacja, w której nie uwzględniono w ogóle zapasu początkowego ani wymaganego zapasu końcowego.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź sens wyniku: jeśli zapas początkowy jest duży, zakup powinien być mniejszy niż samo zużycie; jeśli trzeba zostawić zapas końcowy, zakup rośnie. To szybki test poprawności znaku "+/-" przy zapasach.
