Zasada, że "każdy pacjent może być źródłem zakażenia", jest fundamentem standardowych (uniwersalnych) środków ostrożności. W praktyce oznacza to, że personel nie uzależnia poziomu ochrony od tego, czy pacjent ma rozpoznane zakażenie, lecz konsekwentnie przyjmuje możliwość obecności patogenów przenoszonych przez krew i wybrane płyny ustrojowe. Dzięki temu minimalizuje się ryzyko zakażeń związanych z ekspozycją zawodową (np. zakłucia, skaleczenia, kontakt błon śluzowych).
Stwierdzenie "że nasienie oraz wydzielina pochwowa nie jest materiałem potencjalnie zakaźnym" jest błędne, bo w kontekście profilaktyki zakażeń zakłada się, że określone materiały biologiczne mogą przenosić patogeny i wymagają ostrożności. Uznanie ich za "niezakaźne" mogłoby prowadzić do zaniżenia ochrony osobistej i niewłaściwego postępowania z materiałem.
Stwierdzenie "że należy zgłaszać wyłącznie ekspozycję masywną" jest błędne, ponieważ także mniejsze ekspozycje mogą nieść ryzyko i wymagają oceny oraz wdrożenia procedur poekspozycyjnych. Ograniczenie zgłaszania tylko do ekspozycji masywnych zwiększa ryzyko przeoczenia zdarzeń wymagających konsultacji i działań profilaktycznych.
Stwierdzenie "że każdemu pracownikowi należy podać szczepionki przeciw WZW typu B i typu C" jest błędne. Profilaktyka szczepienna dotyczy WZW B, natomiast nie można traktować WZW C analogicznie w zakresie szczepień ochronnych. Mylenie tych zagadnień świadczy o przenoszeniu wiedzy "na skróty" zamiast sprawdzenia, jakie narzędzia profilaktyki są realnie dostępne.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać: standardowe środki ostrożności stosuje się zawsze, a nie "wtedy, gdy pacjent wygląda na zakaźnego". W sterylizatorni przekłada się to na stałą dyscyplinę: właściwe rękawice i ochrona oczu/twarzy przy ryzyku rozprysku, bezpieczne obchodzenie się z ostrymi narzędziami oraz szybkie zgłaszanie każdego incydentu ekspozycji.
