W doborze podłoża do druku cyfrowego kluczowe jest rozpoznanie, jak maszyna prowadzi materiał (podawanie, docisk, promienie gięcia, stabilizacja) oraz jak utrwala obraz. Urządzenia przeznaczone do typowych zastosowań poligrafii cyfrowej są najczęściej projektowane pod podłoża papierowe o przewidywalnych parametrach: odpowiedniej sztywności, gładkości i stabilności wymiarowej.
Papiery kalandrowane charakteryzują się wygładzoną powierzchnią, co sprzyja równomiernemu odwzorowaniu detali i stabilnemu prowadzeniu w mechanizmach transportu. Z tego powodu w wielu standardowych zastosowaniach druku cyfrowego to właśnie taki papier jest naturalnym i "bezpiecznym" wyborem dla maszyn ogólnego przeznaczenia do papieru.
Pozostałe podłoża z odpowiedzi błędnych są często trudniejsze technologicznie:
- Tworzywa mogą wymagać innych warunków przyczepności, przygotowania powierzchni oraz kontroli elektryzowania i temperatury; nie każda maszyna papierowa jest do tego przystosowana.
- Tektura falista ma nierówną strukturę i dużą grubość, co stawia wymagania wobec prześwitu, docisku i stabilności; typowe rozwiązania dla papieru mogą powodować problemy z prowadzeniem i jakością.
- Tkaniny to podłoża elastyczne i chłonne, często wymagające specjalnych atramentów, suszenia/utwalania oraz systemów naciągu, typowych raczej dla rozwiązań tekstylnych.
Na egzaminie warto pamiętać o regule: jeżeli na rysunku widać konstrukcję typową dla prowadzenia arkuszy/rol papieru (bez elementów specjalistycznych dla grubych, elastycznych lub silnie strukturalnych materiałów), najbardziej prawdopodobne będzie podłoże papierowe, takie jak papier kalandrowany.
